عشق دریایی

تازه فهمیدم .. من عاشق تنها بودن ...چون خودرا بی نقاب میبینم...

pabandi — Fri, 14 Sep 2007 19:10:48 GMT

فقط دانم که از عشق سرشارم .

مرا با هیچ کس کاری نیست ...

من با عشقم جوانم ...

در زندگی چیزی جز رجز عشق و سودای خشونت چیزی نیافتم ، دلم در دار دنیا پوسید و من هیچ نیافتم . کاری کردم ...

خود را خود نگه داشتم ....

مرا با هیچ کاری نیست ... من از خود انتظار دارم .

بیایید تا دنیا برای تو ساعتی درنگ نکرده ، تو نیز برای اون ساعتی درنگ نکنی ...

به جنگش برو با تمام وجود ... تو که خوب میدونی فوقش کشته میشی .، از چی میترسی .؟

خواستم که دل را با تو همراه سازم ، چو این را سخت یافتم ... مصمم تر شدم و همداه ساختم .

pabandi — Wed, 12 Sep 2007 20:30:37 GMT

همه چیز از یک حس شروع شد ...
........................................حسی از جنس پوچی ........
از سایت های به اصطلاح خفن خارج شدم ، خسته شده بودم ... ، دیدم که منم قاطی یه مشت آدم بی همه چیز شدم که ازشون متنفرم ...
.......حالا اون نه ....
به 6.5 میلیارد انسان فکر کردم .... من واسه خودم کسه دیگه ی ام ، اما تو اونا پنهان بودم ، هیچ وقط خواستی که واسه خودت کسی باشی که از همه متمایز باشی ...
...........خدا از این همه آدم ............من...!؟ .......................... نه !

........................ آره ...
رفتم یه دوش گرفتم ... تو همون حال بودم که خواستم خودم امتحان کنم ... شیر آب داغ و زیاد کردم و دستام و بردم زیرش .. می خواستم ببینم طاقت دارم یا نه ... ....
نمیشه نمیشه کسی طاقت بیاره ...دیر یا زود منم گرفتار عزاب میشم ... انقدر با دوستام این چیزا رو مسخره کردیم که به ایمانم لطمه خورده بود .... من که میدونم چند سالی هستم و بعد نیستم ... بس چرا مسیر زندگیم و اینجوری دارم میرم ، مثل رفقا ، مثل بقیه ، مثل همه که دنبال دنیا میدو ان هیچ وقت بهش نمیرسن ........
اینو استادم بهم گفته بود :" دنیا را رها کن ... و ببین که چگونه به پایت خواهد افتاد " ..........
آن شب نماز خوندم ......... انقدر سبک شده بودم که تا اذان صبح بیدار موندم و دعا و نماز شب خوندم .........
چقدر پاک بودن خوبه ......... همیشه میگفتم که آخه خدا نماز ما رو میخواد چیکار ..؟
....................................................................................................................حالا میفهمم که من به اون وابسته ام .. اگه نخونم انگار دباره پاچیده شدم ، باز تمام چیز های کوچک و ناچیز بزرگ میشن و خراب میشن رو سرم
وقتی با خدام ...........خیلی آرومم ...من پیداش کردم . با کسه دیگه کاری ندارم ..........با اونایی که زندگشونو س ک س و شهوت گرفته و خودشون و تو دنیای خیالی خود قرق کردن .......راه فراری نیست ..مگر پنهان بشی پشت حرف های پوچ بقیه که حالا میفهمم همشون یک نقاب جلوی همه ی گند کاری ها که با اسم و نام زیبا یا با مزه دنیا رو به گند کشوندن و اعتماد به نفس انسانها رو نابود کردند ............

pabandi — Wed, 25 Jul 2007 08:10:18 GMT

اگه حال دارین شاید این براتون جالب باشه… اینا رو از دفتر خاطراتم برداشتم

جالب تریناش و برا شما مینویسم :

1381 زمستون : نیمه ی شعبانه : جلوی در چراغونیه و همه همسایه ها جمع شدن جلوی در ما آخه حسابی پول جمع کردیم و امشب قراره جشن بر پا کنیم، کوچه رو شستیم و به همه گفته بودیم که جلوی درشون و تمیز کنن . یکی از بچه ها ضبط 3000 اورد و شروع به رقصیدن کردیم و تا شب گفتیم و خندیدیم ، حتی لیلا و ساناز با دوستاشون تو کوچه رقصیدن ( جا خواهری ساناز خیلی ناز میرقصید ) بعد شیرنی ها رو پخش کردیم ، حدود 12 شب بود که جشن تموم شد .

توضیحات : من اون موقع 15 ساله بودم و لیلا و ساناز همسایه هایه روبروی ما هستن که تا دلتون بخواد با اونا و دوستاشون خاطره دارم ، چقدر به هم تیکه مینداختیم و گر خونی میکردیم ... چه رود گذشت .........................

1382 بهار : به مسابقات انتخابی تیم ملی تکواندو دعوت شدم ، . فقط از روز مسابقات می گم که تو انزلی بود . تو تیم خیلی غریب بود ، از باشگاه شاهین فقط من بودم که دعوت شدم و بقیه بجه ها ( علی بولدوزر ، علی گریدر و سعید تراکتور و امیر غلتک و ...) هیچ کدوم نبودن ، واسه قهرمانی چه دعا هایی از مفاتیح بیرون کشیده بودم و واسه خدا حواله کردم ، اما تو بازی دوم به یه تهرانی باختم . انگاری دنیا رو سرم خراب شده بود باورم نمی شد ،از خونوادم کسی نیومده بود ، دلم میخواست زود تر برگردم .....

توضیحات : باید بگم که من دان 2 تکواندو دارم و ارشد باشگاه ام ، چون از اولین شاگردای باشگاه شاهین بودم ( یعنی دومین نفری که ثبت نام کردم اولیش امیر غلتک بود).

1382شهریور: تو هنرستان فنی قبول شدم . { معدل ام پایین بود بایید آزمون ورودی میدادم }

1383 بهار : زانوم تو مسابقات توابع شکست و یک سال تکواندو رو گذاشتم کنار .

1384 : خرداد : سعید و فرهاد یکی از بهترین و صمیمی ترین دوستام ، اسباب کشی کردن و رفتن ... دلگیر ترین حادثه زندگیم .............. باز به باشگاه برگشتم علی بولدوزر و امیر ، که به خاطر من بی خیال باشگاه شده بودن ، اونا ام اومدن ، حالا باید حال بچه سوسولایی که خودمون بهشون ارماکی و انماکی یاد داده بودیم و میگرفتیم ، مسخره ها چون استاد عوض شده بود و یه کم اسگل میزد ، باشگاه و به گند کشیده بودن ، ارشدم شده بود یه پسر چشم زاغ و توخس به اسم امید که بد شاخ بازی در می اورد و شده بود ارشد باشگاه.... تازه اومده بود شهرک ما یعنی بعد از رفتن من و رفیقام از باگاه ثبت نام کرده بود ، استاد ام که دانشگاه و تموم کرده بود شده بود آشخور مملکت( سربازی ) خلاصه استاد جدیده ما رو نمیشناخت و اصلآ تحویل نمیگرفت ، از پارسال کسی از کمربن مشکی ها نمونده بود و همه تازه بودن ، این امیده ام دیگه داش شورش و در می اورد ، حتی چند بار نزدیک بود درگیر بشیم ، ولی امیر میگفت تو مبارزه حالشو بگیرم .

بعد از سه هفته که بدن ام آماده تر شد ، 5 شنبه که روز مسابقاته همه گرد نشستن . استاد هاشم چند تا از رنگی ارو مبارزه انداخت ، تا اینکه نوبت به امیر رسید ، امیر یه کم طپله و کنده ، نامرد امید و باهاش انداخت ، منو علی پا شدیم وسایلش و بستیم و گفتم که تا میتونی حالشو بگیر ........

مبارزه شروع شد ، امیر نامردی نکرد تا تونست ازش کتک خورد ، کفری شده بودم صدای کیهاب امید رفته بود تو سرم ، امیر نمیتونست جلوش کار کنه ، افت کرده بود یا ترسیده بود و نمی دونم ..... راند دوم بود که یه دی چاگی ( شبیه جفتکه ) تو شکمش افتاد رو زمین ، امید بد نگام میکرد ، انگار که داشت میگفت عقده ی منو رو سر امیر خالی ، آخه من تو باشگاه اصلا باهاش تا نمیکردم و مدام حالشو میگرفتم ، انگار نمیدونست من تو لیگ تهران پا میزنم و دو بار قهرمان نو جوانان توابع تهران شدم ، داشتم میگفتم ، امیر نای حرف زدن نداشت از استاد اجازه گرفت تا بره لباساشو بپوشه ، بعد از چند مبارزه ی کوتاه بقیه اینبار دیدم امید باز کلاه و هوگو شو داره میبنده ، تتو همین حال متوجه استاد شدم که اشاره میکنه منم حاضر شم . به امید که اون سمت باشگاه بود نگاه کردمم ، چشم تو چشم شدیم ، امیر هنوز نرفته بود و اونور نرده ها نشسته بود ، تا فهمید قراره من با امید مبارزه کنم صدام زد ، رفتم پیشش ، گفت میخوا حالشو اساسی بگیرم ، دروغ نمیگم قلب ام بد می تپید ، مبارزش خوب بود ، استاد صدامون زد ، به علی نگاه کردم که میگفت بزن تو سرش ، روبروی هم ایستادیم و بعد از احترام مبارزه شروع شد 70 تا شاگرد باشگاه همه حواسشون به ما بود ، سکوت باشگاه و گرفته بود ، راند اول اصلا به هم همله نکردیم و فقط نشون میدادیم ، امید خیلی دور از من وای میساد ، شگردش دولیا و و دوبل بود ( دولیا: ضربه به سر . دوبل : دو ضربه ی متوالی به ضربه گیره با دو پا ها ی چپ و راست ) راند دوم که شروع شد امید یه دوبل طرف انداخت و من بهش چسبیدم . بعد من حمله کردم و 1 امتیاز گرفتم ، متوجه ضعف شدید امید تو ضد حمله شدم ، فهمیدم موقع ایکه حمله میکنم یه کم هول میشه و نمیتونه ضربه بزنه ، راند دوم تا تونستم حمله کردم تا میخورد زدمش ، اونم چند تایی پا انداخت ، میخواستم یه جوری اساسی حالشو بگیرم ، امیرو علی بلدوزر که هتما تا هالا این مطالب و خوندن میدونن من تو موندولیا _ ضربه چرخشی تو سر_ استادم . راند سسوم آقا تو یکی از حمله های امید چنان پریدم و به کله اس موندولیارو خوابوندم که استاد در جا"گالیو" و رو داد و امید کله پا شد ، امیر داد میزد و بلند بلند میخندید ، بعد از باشگاه امید و از تو بوفه دیدم که داره میره ، نگام نکرد . همه میگفتن خوب حالشو گرفتی ، خیلی قد بازی در می اورد ، بعد از اون امید کمتر باشگاه اومد و باز ارشد شدم تا اینکه ................

شهریور 1384 : تو کنکور قبول نشدم و اولین شکست زندگیم صورت گرفت : خیلی از دوستام ( محمد ، مجید ،علی ، حامد ، مرتضی ) افتادن شهرستان ، رابطه امون کمرنگ شد .

رفتم تو کار فنی و برشکاری پلاسما تا کنکور بعدی......

زمستون 1384 : با ساناز که 1 سال بود رابطه داشتم( بهتره بگم 6 سال ، چون حدود یه سال بود که با هم قرار میزاشتیم ) قطع شد . چرا شو نپرسین . دومین شکست زندگیم ..........

تابستون 1385 : پام دوباره از زانئ شکست ودیگه باید با دنیای تکواندو { دنیای آرزو ها و خاطره ها } به گفته ی پزشک ، خدا حافظی میکردم .......... باز بگم شکست ؟ چی بگم ..........

پاییز 1385 مهر: باز قبول نشدم و دیگه افسردگی گرفتم .

مهر 1385: با سارا که 17 سالش بود دوست شدم ( دوست شدنمون واسه خودش داستانیه . بگم..؟ .. میگم ..

آقا ما تو جشن قبولی رضا ( از دوستامه ) دعوت شدیم و با بقیه یه چشمه تکنو اومدیم ( رباطیکم و ندیدی وگرنه کفت میبره ) مامان رضا ام فیلم برداری میکرد . بعد از جشن سارا که دختر خاله ی رضا ست . منو تو فیلم میبینه و نمیدونم از چی من خوشش میاد ( خودش میگه از استیلت خوشم اومده بود) و پا پیچ من میشه . اسممو از رضا میپرسه و اون میگه که من دوستشم ، و خلاصه شماره ی منو از گوشی رضا گیر میاره و زنگ میزنه به من ، من خر نمیدونم چرا این رابطه رو شروع کردم ، اولین بار قرار گذاشتیم بریم سینما ، اونجا دیدمشو یه دل که نه 100 دل عاشق هم شدیم ، تا اینکه فهمیدم اون اصلا اخلاق جالبی نداره ، یعنی خیلی دوست داشت که مثل پسرا باشه و آرایش خفن و پرو بازی و تابلو بازی در بیاره ، حالا که من میخواستم یه جوری سر و ته قضیه رو هم بیارم و بی خیال اون بشم ........ اوف . 3 ماه میشد که سارا بهم زنگ زده بود و رضا فهمید که ماجرا از چه قراره ، چشمتون روز بد نبینه شب بود که رضا با موتور اومد جلوی درمون و اول از همه گوشی مو خواست اونو بهش دادم ، شماره ی سارا رو که پیدا کرد یهو دیدم رنگ صورتش صورتی شد و بعدش سرخ شد ، یه خورده ترسیدم تا اینکه کلاه اومد تو صورتمو دنیا جلوی چشام تیره و تار شد

خیلی وقته از شر سارا و رضا اون گوشی در پیت خلاص شدم ( آخه رضا شکوندش)

اسفند 1385: شروع دانشگاه آزاد به عنوان پذیرش بدون کنکور .........هی ی ی ی هَ هَ هَ هَ

حالا من شدم هم دانشجو ، هم خیاط ، هم 19 ساله ( 12 اسفند ) ، هم وبلاگی

تازه خیلی از حوادث مهم دیگرو واستون نگفتم ، مثل ازدواج خواهرم و دایی شدن و و دعوا های از نوع بی خطرش به همراه دوستان و دوران بسیج شدنم و موذن شدن مسجد سر کوچه و و و خریدن موتور پولسار ( البته داغون شدشو تونستم ماه پیش قالب یکی از آشنا ها کنم )و خیلی دیگه ..

قربون اونایی برم که لطف میکنن و نظر میدن تا با هم آشنا شیم

خیلی دوستون دارم ، چون حالا شماین که دارین دفتر خاطرات منو پر میکنین

ندانستن بهتر بود ...نه..؟!

pabandi — Thu, 19 Jul 2007 07:39:18 GMT

سلام به دوستای نازنی ام . قربونتون برم .

. حتمأ ِ حتما . نظر تونو بگین . خیلی خوشحالم مکنین.

در راهروی تاریک خیال .

من در وسط ایستادم .

تو سرگردانی در خیال و اوهام من .

همه جا تاریکی ...

خودکار را روی فرش تکان دادم و خیالی مینوشتم..

اما کاغذ ها کنارم بودند ..

تو هم در یادم .. از روز اول که هوا آفتابی بود.

روز دوم بارونی و من بی چتر با یاد عشقم سر میکردم ..

تو کجا بودی ... نمیدانم؟ .. خیابان غریب تر و تو آشنا تر .

بوی هر چیزی از گل بهتر بود و تو بودی و من و آسمان کم ستاره.

چیزی در توانم نبود که به پایت ریزم. یاد تو یاد پاییز بود و دستان گرم آتش . .

روی برگ ها راه نرفتیم . به هم خیره شدیم

چهره ات چگونه بود! .... نمیدانم؟

گامهای سرد و آواز پرستو ها نشانهی زندگی بود تو در جایی که دیوار قرمز رنگ داشت بودی و نمیدانستی که همان جاست که میخواهی .

برای تو بی منت بی چشم داشتی . تحقیر شدم .

آب شدم و مسخره شدم ، تو را به آسانی بدست نیاورده بودم ،

جنگیده بودم خسته بودم ، هرچند گران بودی اما تو را بدست آوردم

. از این که تو نیز در پی ام بودی حیران ماندم . چگونه آمدی نمیدانم .

تو بودی که گفتی از زندگی چه میخواهی . لحظات عاشقی .

اگر با هم می گفتیم زیبا تر بود .

اما گفتی که عاشقی در تنهایست در بیکسی و دفتر های خیس سده از انفجار بغض هاست .

از طرز نگاهم به تو خندم میگیرد و به آسمان مینگرم .

آخ که جای تو خالیست . تو در راه رو بودی ولی نمی دانم چه شدی .

به عقب نظر کردم نبودی . رو به رو هم نبودی . میدونی .... تو در آغوشم بودی ،

کجا ... نمیدانم؟

اگر با توازاین جاده ی خیس نگذرم ؟

ِ ...... چطور بود ؟ قشنگ بود؟ ناز بود؟ حال بود؟ یا نبود ............. بگو عسلم .

اینجا گوش شنوندهای هست که در انتظار توست . یالا هان .بدو ببینم

ميدوني

pabandi — Wed, 04 Jul 2007 10:11:18 GMT

ميدوني وقتي خدا داشت بدرقه ات مي کرد بهت چي گفت ... ؟

جايي که ميري مردمي داره که مي شکننت نکنه غصه بخوري ... من همه جا باهاتم . تو تنها نيستي . توکوله بارت عشق ميزارم که بگذري ، قلب ميزارم که جا بدي ، اشک ميدم که همراهيت کنه ، ومرگ که بدوني برميگردي پيشم !!!!

زوزه ی گرگ در تاریک جنگل روی تپه یخالی از سفیدی در میان درختان کشیده ی سرو و مه غلیظی که شکسته شده با نور مهتاب مه ناپیداست ....

چشمان خیره ی من در تاریکی شب روی پله هی در میان انبوه ماشی ها و دود شدید حاصل از آن که با نفس بی رمقی در سینه ی من که آکنده از توست جا خوش می کند ، و من بی توجه به آن و عابران پیاده که گاه نگاهی سردی که هیچ انتظاری از گرم بودن آن نیست ، انداخته اما سرعت حرکتشان که نشان از عجله ی بی هدفی ست که مجال تداوم به آن نگاه نمیدهد ، حال در این آشفته کارزار تو کیستی که به تو فکر مکنم و در یاد تو سیر میکنم ، تویی که صدایت میکنم تک ستاره ی روشنایی شب هایم که در دفتر مشق زندگی ام را تکمیل میکنی و من حیران به تو نگاه میکنم تا دست از نوشتن دفتر من برداری و به من نگاه کنی ، ولی تو چیزی نمیفهمی و نخواهی نفهمی ، دیر یا زود باید بفهمم که قربای سراب تو گشته ام و باید راه بی خیالی طی کنم که حاصل نشان از بی وفایی من در رفاقت نباشد و تو ندانسته بمانی و من این خطهای آبی دفتر را خود با هر چیزی بغیر تو سیاه کنم و تحویل دهم .

با خدا باش و پادشاهی کن .... بی خدا باشو هر کاری کن

pabandi — Thu, 21 Jun 2007 18:53:18 GMT

می خوام امروز با کمک همه گی یه کار خیلی بزرگ انجام بدم . حالا هرکی مرد عمله ( نه عملی و معتادا ! ) بیاد دستای گلش و بزاره رو دستام و برای همیشه یه آدم دیگه ای باشه . یعنی درون شو با یه c4 منفجر کنیه.. بیاید دوستای گل و نازنینم.از امروز عهد کنیم که اگه تا به حال هر کار ناپاکی انجام دادیم .. بزاری کنار .. واقعا بزاریم کنار...

حالا هرکی خواست بیاد و با من ( یعنی در اصل با خودش ) یه عهد محکم ببنده و اونو با یه قسم زیبا و محکم شروع کنه ...

هفته ی بعد دوباره جمع میشیم و اون وقت معلوم میشه که چند نفر پاک شدن و دست از اون اعمال شیطانی ( که واسه همه متفاوت و البته کمی درد مشترکی . بزارین من اسمشو نبرم ) بردریم.منتظر همه ی کسانی هستم که هنور بوی خدا تو کالبدشون هست . هنوز گناه سر تا پاشونو نگرفته .. زود بیا که زود دیر میشه

ای که دور از من در یاد منی..باخبر باش که دنیای منی..

شادیات شادی من . قصه هات قصه ی من .

قلب من خانه ی تو . خانه ی تو.خانه ی من .خانه ات قبله ی من

اهای دوستان ....کمٍک

pabandi — Mon, 18 Jun 2007 19:52:18 GMT

پول … پول میخوام………..نمیدونم چرا از اینهمه موجود با ارزش این یه نوع با من لج افتاده ، هرجا که من باشم اون نیست .. آ هاااای کجایی . بابا بد جوری خرابم . بیا لطفی کن یکم مارو بساز . تو که باشی انگار همه دنیا رو دارم ….هی .هی ی ی …دیگه رمقی برام نمونده که دنبالت بیفتم . رفتی ته چاه و میگی بیام از اونجا برت دارم .. کور خوندی نمی خوام تو چاه بیفتم و لجنی شم . همینجوری شب و روز تو گوچکه خیابونا و اینور و اونور دنبالت بیفتم بهتره …. راستی خیلی وقته ندیدمت دلم برات نگ شده به خاطر همین قصیده ای در غم فراغ تو گفتم ..

ای نازنین ام بیا

بسه در دست بیل گیتس ها

مگر ما دست نداریم ها ؟

بیا که داغونم سر و پا

تو جیب مایه دارا

جا خوش کردی ها ؟

بله این قصیده ی زیبا را برای تو دوستات ( تراول و چک و حساب 8 صفری و …)

من رهگذر کوجه ی بی خیالیم .در پی لانه ی آشنایی ام

خدایش داری نگام میکنی خدا جونم

pabandi — Sun, 17 Jun 2007 23:12:12 GMT

آخه خدااااااااااا...

خداااااااااااااااااااااااااااااااااا.....

چقدر صدات کنم . از من خسته نشدی ؟ اینهمه غر میزنم و اینهمه نعره میکشم و باز تویی که صبورانه او مهربا نانه نگاهم میکنی و به حرفام گوش میدی .آخه با با تو بزرگی برات اوف داره به حرف من که اینقدر کوچیکم گو بدی . حتی بدبخت ترین آدما هم دیگه حال شنیدن درد و دل مارو ندارن.ژ

قربونت برم که اینقدر مهربون.چقدر دوست دارم .

چه کنم با دل زارم...

pabandi — Sun, 17 Jun 2007 18:50:04 GMT

امروز روز قریبی . روزی که دردانه ی پیامبر (ص)با پهلوی شکسته و دلی مملو از حزن و اندوه و یک دنیا مظلومیت که گویی بعد از فوت پدر به بالینش دوخته شده بود . علی و تنها می زاره او میره . همه فکر میکنن امروز روز روز عزای ام ابیها(س) ست ... نمیدانند که امروز روز تنهایی علی و فرزندانش ..امروز اگر قراره عزایی گرفته شه . باید برای علی و فرزندان مظلومش باشه که دیگه بوی مادر در اطرافشون نمی پیچه و به بابا شون قوت و روحیه نمیده . آخه یکی نیست بگه بهتر از فاطمه نیست که بخواد فقدانش و جبران کنه ...بمیرم برای قلب شکسته ی علی. بمیرم برای حسن ، برای حسین که دیگه مادری ندارند که دز آغوشش نوازش بشن .

از امروز سیاهی و تاریکی چاه و شبهای بی ستاره میشه یار و همدم علی . بیایید کمی در این غم و اندوه با فرزندان پیغمبر من جمله با صاحب عزا ، امام حاضر ، شریک باشیم که مادرش چه زود بال پرواز را گشود و به ملکوت رفت . سالگرد رحلت کریمه ی اهل بیت ، کعبه ی عفت و دانش ، تنها یادگار پیغمبر بر همه ی دل سوختگان تسلیت بار..

اینارو کی گفته نمیدنم!

pabandi — Sun, 17 Jun 2007 16:33:18 GMT

هنوزم در پی اونم

که میشه عاشقش باشم

مثل دریای من باشه

منم چون قایقش باشم

هنوزم در پی اونم

که عمری مرحمم باشه

شریک خنده و شادی

رفیق ماتمم باشه

هنوزم در پی اونم

که عشقش سادگی باشه

نگاه های پر از مهرش

پناه خستگیم باشه

میگن جوینده یابنده است

ولی پاهای من خسته است

من حتی با همین پاهام

می رم تا حدی که جا هست

هنوزم در پی اونم

که اشکامو روی گونم

با اون دستای پر مهرش

کنه پاک و بگه جونم

جونم نکن گریه منم منم این جام

بذار دستات رو تو دستام

تو احساس منو می خوای

منم ای وای تو رو می خوام

خدایا عشق من پاکه

درسته عشقی از خاکه

منم اون عاشق خاکی

که از عشق تو دل چاکه